Pięć lat po ogłoszeniu trójstronnego paktu AUKUS i ponad trzy lata po przedstawieniu tzw. Optimal Pathway, program pozyskania przez Australię uderzeniowych okrętów podwodnych o napędzie atomowym (SSN) wszedł w etap, w którym deklaracje polityczne coraz częściej można konfrontować z rzeczywistymi zamówieniami, inwestycjami i pracami na poziomie przemysłowym.
Podpisanie 24 września 2026 roku kontraktu na opracowanie i budowę pierwszego okrętu z programu DDX otworzyło nowy rozdział w rozwoju Marina Militare. Jednostki o wyporności konstrukcyjnej (projektowanej) 13 500 ts będą formalnie klasyfikowane jako niszczyciele rakietowe, lecz pod względem rozmiarów, potencjału systemów...
Szwedzka agencja ds. zakupów obronnych (FMV) podpisała 31 sierpnia br. umowę z francuską Naval Group na dostawę czterech nowych fregat dla marynarki wojennej. Kontrakt, którego wartość wynosić ma blisko 47 miliardów koron szwedzkich, prócz samych jednostek, obejmować ma również pakiet szkoleniowy, części zamienne i...
Podczas I wojny światowej Japońska Cesarska Marynarka Wojenna prowadziła operacje na ograniczoną skalę. Niemniej działania te umożliwiływnioski dotyczące ograniczeń oraz potrzeb japońskiej marynarki wojennej. Jednym z najpilniejszych problemów okazał się brak nowoczesnych jednostek rozpoznawczych.
Niespełna dekadę temu Deutsche Marine przedstawiała rozwój swoich sił nawodnych jako konsekwentny marsz ku coraz większym, mocno zautomatyzowanym i bardziej uniwersalnym fregatom rakietowym. Dziś z tej wizji pozostał kosztowny chaos. Jednostki patrolowe serii F-125 okazały się słabo uzbrojonym produktem błędnych założeń epoki...
Budowane dla polskiej Marynarki Wojennej wielozadaniowe fregaty rakietowe typu Wicher oraz brytyjskie jednostki typu Inspiration (projekt 31) powstały na bazie udanej platformy Arrowhead 140, wywodzącej się wprost z duńskiego typu Iver Huitfeldt. Na tym podobieństwa w praktyce się kończą. Wspólne pochodzenie konstrukcyjne nie musi...
Obecnie ok. 2,3 mln Basków zamieszkuje północno-zachodnią Hiszpanię, ok. 0,3 mln zaś – południowo-zachodnią Francję. Kwestia liczebności diaspory pozostaje przedmiotem ostrych kontrowersji. Piewcy „baskizmu” i orędownicy „sprawy narodowej” szacują ją nawet na 10 mln, co wydaje się jednak wartością znacznie przesadzoną.
Kończymy kilkuczęściową historię największych zbudowanych superdrednotów. W tym numerze krótko odnosimy się do dwóch mitów narosłych wokół skuteczności artylerii głównej Yamato w ostrzale jednostek amerykańskich.
Los płynącego z Islandii do Archangielska konwoju PQ 17 był jedną z najczarniejszych kart historii alianckich działań morskich podczas II wojny światowej – między 4 i 10 lipca 1942 r. niemieckie okręty podwodne i samoloty zatopiły 23 statki o łącznej pojemności ponad 142 500 BRT. Na dno Morza Barentsa poszło m.in. 430 czołgów.
Pierwszy powojenny projekt francuskich niszczycieli był bardzo ważnym krokiem w odbudowie potencjału bojowego Marine Nationale. Powstały jako jednostki klasycznie uzbrojone, jednak szybko zmieniające się morskie pole walki wymusiło niemal natychmiastowe przeprowadzenie dozbrojeń i głębszych modernizacji.
Chociaż era atomu i potężne turbiny parowe zdefiniowały szczyt technologicznych możliwości współczesnych siłowni okrętowych, nawet najnowocześniejszy napęd jest bezużyteczny bez stałego dopływu paliwa i zasobów. To właśnie zdolność do uzupełniania zapasów na morzu (RAS/UNREP) oraz zaawansowany transfer ładunków, w tym amunicji...
Współczesne amerykańskie lotniskowce to obecnie największe okręty, jakie kiedykolwiek zbudowano. Przyzwyczailiśmy się już do myśli, że są projekcją siły i potęgi, a tam, gdzie się aktualnie znajdują, wpływają na sytuację taktyczną i operacyjną w regionie, zwłaszcza w przypadku kryzysu lub konfliktu zbrojnego.
Okręty liniowe typu South Dakota (nie mylić z pancernikami znanymi z II wojny światowej) miały stanowić zwieńczenie rozwoju klasycznych superdrednotów US Navy. Według projektu były największymi i najszybszymi jednostkami tworzącymi Battle Line, a pod względem siły ognia nie miały sobie równych na świecie.
Włoskie niszczyciele zbliżonych typów Dardo i Folgore, każdy po cztery okręty, choć zostały zaprojektowane z myślą o wysokiej prędkości, okazały się niewystarczająco wytrzymałe i niedostatecznie uzbrojone w obliczu wojennych realiów walk na Morzu Śródziemnym z Aliantami w latach 1940-1943. Praktycznie pozbawione opancerzenia i...
W polskiej przestrzeni publicznej, w tym medialnej, niejednokrotnie można spotkać takie określenia jak „okręty wojenne”, „radary dozoru”, „lekkie krążowniki”, „myśliwskie okręty podwodne", „superlotniskowce”, a w skrajnych wypadkach nawet „łodzie podwodne”. Problem polega na tym, że nie funkcjonują one w obowiązującej terminologii...
Wprowadzony 30 czerwca 2026 roku brytyjski Plan Inwestycji Obronnych (DIP) przypieczętowuje strukturalną zapaść konwencjonalnych sił morskich Wielkiej Brytanii, maskując przy okazji drastyczne cięcia budżetowe oraz zapaść kadrową marketingowym mirażem „Floty Hybrydowej” (Hybrid Fleet).
Budowę lekkiego krążownika HMS Arethusa rozpoczęto w stoczni Chatham położeniem stępki 25 stycznia 1933 roku. Ceremonia wodowania i nadania nazwy miała miejsce 6 marca 1934 roku, a gotowy okręt wszedł do służby 23 maja 1935 roku. Jako jednostka prototypowa nowego typu, wzbudzała ogromne zainteresowanie zarówno w samej Royal Navy, jak i...
Eksperymentalna jednostka relegowana do wykonywania pomocniczych zadań. Dowódca, którego karierę przekreśliło poddanie fregaty w beznadziejnym boju. Zniechęcona załoga. Po drugiej stronie – śmiały, ambitny oficer, zdeterminowani podkomendni i zuchwały plan ataku. Czerwcowa noc w 1864 r. zadecydowała o losach...
Kończymy na naszych łamach obszerną analizę techniczną pancerników typu Yamato, kontynuując praktyczną weryfikację opisanych wcześniej przyjętych rozwiązań konstrukcyjnych w kontekście przedstawienia rzeczywistej wartości bojowej.
Sowietyzacja Wojska Polskiego to jeden z koronnych argumentów za tezą o niemal pełnym uzależnieniu PRL od wschodniego sąsiada. Okres od zakończenia II wojny światowej do połowy lat 50. XX w. to faktycznie najmroczniejszy czas tej zależności, z której próbowano wyjść po odwilży październikowej 1956 r., a nawet chwilę wcześniej.