W opracowaniu ujęto wybudowane lub znajdujące się w budowie w latach 1940–1945 stałe (i w jednym przypadku kolejowa) baterie nadbrzeżnej artylerii najcięższej III Rzeszy z okresu II wojny światowej, które umiejscowiono na terenie Polski, Danii, Norwegii i Francji.
Wyniki przeprowadzonej w 1936 roku analizy możliwości wystawienia dodatkowych jednostek artylerii ciężkiej w ramach WP nie prezentowały się optymistycznie. Autorzy studium w szczegółowy sposób omówili istniejący proces szkolenia oficerów i podoficerów (tzw. produkcji) zakreślające ramy jego efektywności w kolejnych latach...
Od jesieni 2022 roku coraz częściej pojawiają się informacje, że przygotowywane przez niemiecko-francuski koncern KNDS kołowe działo samobieżne nowej generacji RCH-155 może trafić do walczącej z Rosją ukraińskiej armii. Obecnie nadal trwają intensywne prace nad tym systemem artyleryjskim, zmierzające do stworzenia jego finalnej postaci...
W grudniu br. do opinii publicznej dotarł szczególnie ciekawy pakiet informacji o prowadzonych przez spółki Grupy WB działaniach i konkretnych efektach dotyczących kompetencji w zakresie amunicji artyleryjskiej, zarówno tej przeznaczonej dla środków lufowych (ładunki miotające i pociski kalibru 155 mm), jak i rakietowych...
We wrześniu br. Polska Grupa Zbrojeniowa S.A. wybrała firmę BAE Systems jako partnera w zakresie transferu technologii produkcji pocisków artyleryjskich kal. 155 mm. Szczegóły tego porozumienia oraz propozycje dalszej współpracy w zakresie amunicji artyleryjskiej były przedmiotem niedawnej wizyty studyjnej polskich...
Historia hiszpańskiej artylerii nadbrzeżnej to temat u nas praktycznie nieznany. Pora więc nadrobić zaległości i prześledzić, jak wyglądała modernizacja i funkcjonowanie tego rodzaju wojsk od początku XX w. aż do likwidacji ostatnich baterii w ostatniej dekadzie tego samego stulecia.
Styczniowa uchwała KSUS oraz przygotowany w marcu 1937 roku referat szefa DepArt. będący analizą zdolności armii do formowania kolejnych jednostek artylerii ciężkiej określał jasno tryb oraz zakres możliwości w jakich należało podejmować działania, aby urzeczywistnić powyższy zamiar. Mimo skromnych zasobów, w szczególności...
W momencie uzyskania przez Ukrainę niepodległości w 1991 roku haubicoarmata 2S19 Msta-S były najbardziej nowoczesnymi działami znajdującymi się w zasobach artylerii ukraińskiej. Wykorzystywane były przez dekady pokoju, następnie trafiły na front walk w Donbasie w 2014 roku, a potem udzielały wsparcia ogniowego w trakcie...
W kwietniu bieżącego roku, na stronach internetowych zajmujących się tematyką wojskową oraz przemysłową, pojawiały się informacje, że wkrótce planowana jest prezentacja zupełnie nowej francuskiej samobieżnej wyrzutni pocisków rakietowych, która w przyszłości mogłaby trafić na stan Arméede Terre.
Wzmocnienie artylerii ciężkiej Wojska Polskiego (WP) stanowiło jeden z priorytetów przyjętego w drugiej połowie lat 30. planu modernizacji i rozbudowy tej broni. Jedno z zatwierdzonych przez kierownictwo armii działań dotyczyło utworzenia samodzielnego dywizjony artylerii ciężkiej dla każdej z trzydziestu czynnych dywizji piechoty (DP).
Koncepcja zapewnienia bezpośredniego wsparcia artyleryjskiego nacierającej piechocie okazała się w praktyce bardzo skuteczna w realiach walk na froncie wschodnim. Sprawdziła się po obu stronach frontu. W armii niemieckiej starano się w maksymalnym stopniu wykorzystać podwozia istniejących czołgów lekkich własnych i zdobycznych.
Marynarka Wojenna Federacji Rosyjskiej, jako jedna z nielicznych na świecie, do osłony i obrony linii brzegowej oraz kluczowych portów i baz, wykorzystuje lądowe lufowe środki artyleryjskie. O ile jeszcze kilka dekad temu widok na wybrzeżu mniej czy bardziej trwałych stanowisk artyleryjskich nie zaskakiwał, by przypomnieć nawet i polskie...
Produkcja amunicji dla polskiego rządu jest absolutnym priorytetem, suwerenność w tej produkcji jest absolutnie priorytetowa – mówił 9 lipca br. na konferencji prasowej wicepremier minister obrony narodowej Władysław Kosiniak-Kamysz. Dodać trzeba, że słowa te padają w ponad dekadę od początku okupacji Krymu, czy 3,5 roku od...
W pierwszych latach XXI wieku do uzbrojenia artylerii Wojsk Lądowych Indii przyjęto rodzime samobieżne wieloprowadnicowe wyrzutnie pocisków rakietowych Pinaka. Jednak prace nad nimi bardzo przeciągnęły się w czasie, co spowodowało, że od pomysłu na przygotowanie nowego uzbrojenia rakietowego do jego przyjęcia do służby upłynęło ponad 20 lat.
W 1941 roku dywizje niezależnie od swojego przeznaczenia miały w swojej strukturze oddziały artylerii. W dywizjach piechoty zwanych strzeleckimi korzystano z konnych zaprzęgów, w dywizjach zmotoryzowanych i pancernych wprowadzono ciągniki ale głównym środkiem do holowania sprzętu artyleryjskiego okazały się w nich samochody ciężarowe.
Systemartylerii rakietowej 9K58 Smiercz został zaprojektowany do rażenia siły żywej, zarówno odkrytej, jak i ukrytej, sprzętu opancerzonego, artylerii, stanowisk rakiet taktycznych i systemów przeciwlotniczych, lotnictwa taktycznego rozmieszczonego na lotniskach i lądowiskach, a także do niszczenia stanowisk dowodzenia, węzłów łączności i...
Na potrzeby Wojsk Rakietowych i Artylerii, w ramach dwóch kontraktów wykonawczych zamówiono 290 wyrzutni rakietowych K239 Chunmoo, które w Polsce spolonizowano jako Homar-K (podwozie Jelcz 8x8, artyleryjski system dowodzenia Topaz i środki łączności) i w dużej części już dostarczono. Równie istotne dla powodzenia programu Homar-K jest zapewnienie dostaw i budowy zapasów amunicji rakietowej.
Działania zbrojne prowadzone w Ukrainie uświadomiły wielu konieczność zapewnienia ochrony infrastruktury krytycznej i osłony własnych wojsk. W sporej mierze wiąże się to z renesansem artyleryjskich systemów przeciwlotniczych różnego kalibru, czego przykładem stało się wykorzystanie np. pochodzących jeszcze z okresu zimnej dział samobieżnych Gepard.
Liczna artyleria rakietowa była domeną radzieckich wojsk lądowych i taką pozostaje w rosyjskich siłach zbrojnych po 30 latach od upadku ZSRR. Z przyjętych do służby w latach 1960–2022 kilku typów wieloprowadnicowych wyrzutni rakietowych w służbie pozostają trzy zasadnicze modele, które są używane w pełnoskalowej wojnie z Ukrainą.
Studia nad rozbudową obrony przeciwlotniczej WP zapoczątkowane w pierwszej połowie lat trzydziestych stanowią jedno z ciekawszych zagadnień wojskowości okresu międzywojennego. Zanim proces ten został uruchomiony, przez kilka wcześniejszych lat uwaga kierownictwa armii skierowana była mało dziś znany projekt...
