Siódemki w boju wrześniowym 1939 - 162 Eskadra Myśliwska.

Łukasz Łydżba

Historia lwowskich PZL P.7a w walkach 1939 wydawałoby się, że jest znana, ale odkrycia nowych zdjęć i faktów pozwoliły dopisać do tej historii dalszy ciąg. Między innymi słynny samolot PZL P.7a (ser. 6.133) nr „10” długo skrywał swoją historię aż „ujawnił” swoje miejsce wrześniowej straty i kto go naprawdę pilotował. W historii samolotu PZL P.7a nr „5” (ser. 6.125) można prawdopodobnie dopisać nieznane zwycięstwo powietrzne. Oto historia lwowskich „siódemek” i ich pilotów we wrześniu 1939 roku.

Na podstawie Rozkazu Ministra Spraw Wojskowych z 22 czerwca 1937 roku miał m.in. zostać utworzony w ramach 6. Pułku Lotniczego ze Lwowa dwueskadrowy dywizjon myśliwski. Była to ostatnia faza reorganizacji w polskim lotnictwie zmierzająca do utworzenia pułków lotniczych składających się z dywizjonów myśliwskich, liniowych oraz towarzyszących. Postanowiono przy tym częściowo skorzystać z istniejących jednostek i dlatego pod koniec października 1937 roku rozwiązano stacjonującą na Ławicy pod Poznaniem 133. Eskadrę Myśliwską (dalej: EM). Jej personel i sprzęt stopniowo był przesuwany na lotnisko Skniłów we Lwowie.

Samoloty myśliwskie pojawiły się w Skniłowie 31 października 1937 roku, kiedy to 10 PZL-i P.7a pod dowództwem mjr. pil. Stanisława Morawskiego przeleciało z Poznania do Lwowa. Kilka dni wcześniej z Wielkopolski przybył koleją personel techniczny i administracyjny. Żołnierze byli przenoszeni do nowej jednostki na zasadzie pełnej dobrowolności. Dowódcą organizującego się III Dywizjonu Myśliwskiego w 6. Pułku Lotniczym został mjr. pil. Stanisław Morawski. Na bazie byłej 133. EM zorganizowano 161. EM pod dowództwem por. pil. Tadeusza Jeziorowskiego. Przybyłe z Poznania PZL-e P.7a zostały przekazane 151. EM z Wilna, w zamian eskadra otrzymała myśliwce PZL P.11c. Natomiast bazą utworzenia drugiej – 162. EM, był w części personel byłej 133. EM, który uzupełniono świeżo promowanymi oficerami Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Eskadra miała na wyposażeniu PZL-e P.7a, które otrzymała od rozwiązanej w tym czasie 143. EM z Torunia. Dowódcą formującej się 162. EM został por. pil. Bernard Groszewski. Były mechanik jednostki Józef Zubrzycki wspominał, że zgrany personel latający i techniczny 133 eskadry z miejsca utworzył jednostkę gotową do zadań bojowych już w listopadzie 1937 roku.

Pełna wersja artykułu w magazynie TW Historia 2/2026