Chiappa Rhino 44 Magnum

Marek Czerwiński

Podczas targów Shot Show 2026 w las Vegas włoska firma Chiappa Firearms pokazała nową wersję słynnego rewolweru Rhino (nosorożec) – nie byłoby w tym nic dziwnego, wszak na rynku mamy już odmiany pod naboje .357 Magmum/.38 Special, 9 mm Luger czy (od niedawna) nawet 10 mm Auto, gdyby nie zastosowany nabój…

Nowa Chiappa jest teraz dostępna pod „prawie” armatnią amunicję .44 Magnum (lub jak kto woli .44 Remington Magnum).

Przypomnę, że pierwszy rewolwer Rhino kal. 357 Mag. został opracowany przez Emilio Ghisoni i Antonio Cudazzo w 2003 roku. Broń wdrożono do produkcji w 2009 roku, w firmie Chiappa. Oficjalna premiera miała miejsce w USA, w styczniu 2010 roku.

Kaliber .44 Remington Magnum powstał w 1955 roku, poprzez wydłużenie łuski naboju .44 Special i znaczne zwiększenie ładunku prochu. Przy jego opracowaniu partycypowały firmy Smith & Wesson i Remington. Bardzo dużo dla opracowania oraz popularyzacji kalibru zrobił znakomity strzelec i publicysta Elmer Keith, który z rewolwerami .44 Magnum skutecznie i z dalekich dystansów polował na jeleniowate.

Największą sławę mocnej „czterdziestce czwórce” przydały filmy z Clintem Eastwoodem w roli „Brudnego Harrego”. Clint używał Smith & Wessona model 29, z lufą długości 165 mm. Także Robert de Niro w kultowym filmie „Taksówkarz” posługiwał się tym samym rewolwerem kal. 44 Magnum, ale z lufą długości 203 mm. I wyglądał z taką armatą cokolwiek śmiesznie, bo jego warunki fizyczne nie pasowały do tej broni.

W naszym kraju nie można polować za pomocą broni krótkiej ale warto dokonać wyliczeń teoretycznych, pokazujących skuteczność amunicji .44 Magnum.

Wykorzystajmy do wyliczeń wzór na tzw. energię wystarczającą:

            E = 1,04 x (d⁴ : m²) x M^2/3

d- kaliber pocisku w mm;

m – masa pocisku w gramach;

M – masa zwierza w kg.

Analizując energię potrzebną do skutecznego rażenia pociskiem kalibru .44 (de facto 10,97 mm) zwierza o masie 50 kg otrzymujemy teoretyczną, wyliczeniową wielkość 486 J. Dla cięższego pocisku kalibru .44 Magnum, wyliczona energia dla rażenia zwierza (już o masie 100 kg) wynosi ponad 677 J.

Dane dla kilku typów nabojów .44 Mag.:

Nasz .44 Magnum z lufy 6” (152 mm) osiąga E₀ na poziomie 1008 – 1539 J. Jest to energia tak znaczna, że razimy śmiertelnie zwierza także wtedy, gdy będzie to niedźwiedź o masie nawet ponad 300 kg. Zakładamy przy tym oczywisty spadek prędkości i energii na torze lotu (np. na dystansie około 50 m) rzędu 10-15 %. Dlatego rewolwer .44 Magnum był używany jako „broń ostatniej szansy” nawet przez myśliwych polujących na niebezpieczne okazy „wielkiej piątki”. I sprawdzał się w tej roli prawie perfekcyjnie.

Obecnie są już dostępne silniejsze naboje rewolwerowe choćby .454 Casull, .480 Ruger czy .500 Smith & Wesson Magnum. Niestety, niewielu potrafi wytrzymać odrzut tak ekstremalnie mocnej amunicji.v.44 Magnum w broni krótkiej jest możliwy do opanowania przez przeciętnego strzelca, ale zdecydowanie nie jest to broń dla każdego.

Przypomnę, że każda odmiana Rhino strzela z dolnej komory bębna, co ogranicza zarówno podrzut, jak i odrzut, zaś pchnięcie jest kierowane prosto w tył, przez co podrzut lufy jest nieporównywalnie mniejszy od rewolwerów skomponowanych na klasycznym schemacie. Z naszej „czterdziestki czwórki” strzela się jak z broni kalibru .357 Magnum. Ma to istotne znaczenie, bo pobyt na strzelnicy znacznie mniej męczy.

Najprościej byłoby napisać, że Rhino 44 jest tylko powiększoną wersją „nosorożca” znanego przecież od 2009 roku. Tak jednak nie jest.

Dostosowanie Rhino do znacznie mocniejszego naboju wymagało oczywiście wzmocnienia konstrukcji. Zastosowano nowy szkielet typu L (L – Frame), precyzyjnie wycięty z bloku aluminium na maszynach CNC. Jest on wyższy i szerszy od poprzednich wersji, ale zaciekawia zastosowany materiał – stop aaluminium. Tak solidny nabój zawsze był wiązany ze stalą, ale włoscy inżynierowie są pewni wytrzymałości lekkiego stopu. Najważniejsze elementy – lufę, bęben oraz mechanizmy wewnętrzne wykonano oczywiście z wysokogatunkowej stali.

Lufy wszystkich odmian kalibru .44 Magnum mają długość 6” (152 mm), masa całkowita broni wynosi 1,3 kg długość 290 mm. Przyrządy celownicze to światłowodowa muszka oraz w pełni regulowana szczerbinka, również światłowodowa.

Broń wyróżnia się bębnem heksagonalnym (graniastosłup sześciokątny prawidłowy). Taki bęben ogranicza szerokość broni, a to ułatwia skryte noszenie. Bęben mieści sześć nabojów, opór przełamania spustu w trybie SA wynosi 1,2 kg, przy samonapinaniu 4 kg. Odchylanie bębna broni odbywa się po odciągnięciu dużego przycisku umieszczonego tuż obok kurka, z lewej strony.

Pełna wersja artykułu w magazynie Strzał 11-12/2025